Gewrichten
Distale tibiofibulaire syndesmose (syndesmosis tibiofibularis)
De bindweefselverbinding tussen de incisura fibularis van de tibia en het distale uiteinde van de fibula. Hij houdt de enkelvork bij elkaar; de talus zit daartussen geklemd en die klem moet stevig zijn en toch een paar millimeter kunnen meegeven.
- Gewrichtstype
- Syndesmose (junctura fibrosa), geen kraakbeen en geen kapsel
- Latijnse naam
- Syndesmosis tibiofibularis
Bewegingen, assen en normaalwaarden
| Beweging | Vlak | As | Normaalwaarde | Eindgevoel |
|---|---|---|---|---|
| Spreiding van de vork | frontaal | sagittaal (anteroposterieur) | 1-2 mm bij volledige dorsaalflexie, doordat het bredere voorste deel van de trochlea tali naar binnen draait | stug elastisch (band) |
| Translatie | sagittaal | transversaal (mediolateraal) | enkele millimeters verschuiving van de fibula naar proximaal en dorsaal | stug elastisch (band) |
- Close-packed positie
- Maximale dorsaalflexie
- Rustpositie (loose-packed)
- Lichte plantairflexie
- Capsulair patroon
- Geen kapsel, dus geen capsulair patroon; pijn bij spreiden en bij rotatie van de voet.
- Artrokinematiek
- Bij dorsaalflexie wijkt de fibula naar lateraal, roteert hij naar buiten en schuift hij iets naar proximaal. Zonder die meebeweging blijft de laatste graden dorsaalflexie uit, en dat is klinisch vaker de oorzaak van een beperkte hurkzit dan het talocrurale gewricht zelf.
- Stabiliteit
- Lig. tibiofibulare anterius en posterius, het lig. transversum en de membrana interossea cruris die tot aan het kniegewricht doorloopt.
- Palpatie
- Het lig. tibiofibulare anterius ligt schuin over de voorzijde van de vork, een vingerbreedte proximaal van de laterale malleolus. Druk daar is bij een hoge enkelverstuiking pijnlijk terwijl de laterale banden schoon zijn.
- Klinisch
- De hoge enkelverstuiking: letsel van de syndesmose door geforceerde exorotatie met dorsaalflexie, vaak bij veldsporten. Herstelt aanzienlijk trager dan een laterale bandlaesie, en wordt gemist als je alleen lateraal palpeert. Squeeze test en exorotatietest wijzen erheen.
- Bron
- Speciële anatomie van het houdings- en bewegingsapparaat (HU, 2013); Magee, Orthopedic Physical Assessment